Krzyż jako środek zbawienia – Wielkopostna medytacja Męki Pańskiej z Josephem kard. Ratzingerem cz. 4

Poprzednie części rozważań, razem z poniższym, stanowią jedną całość.

Z krzyża, wraz z darem obfitości Ducha, naprawdę tryska poruszenie nowego życia, które prowadzi do Ojca. Już tutaj zaczyna się triumfalne wejście, które otwiera ostateczną drogę powrotu ludzi do Boga, który to w Chrystusie objawił się jako Ojciec bogaty w miłość dla swoich stworzeń. Ustawienie krzyża jest warunkiem tego, aby wszyscy ludzie wszystkich czasów zbliżyli się do Tego, który jest Ojcem. Poruszenie nowego życia, które zapoczątkował Chrystus na krzyżu przez dar Ducha, otwiera w końcu przestrzeń dla człowieka do zażyłości z Ojcem. Ten sam Duch, który w obfitości wychodzi od krzyża, stanowi przestrzeń zażyłości Syna z Ojcem. Wszyscy ludzie są zaproszeni, aby wejść w tę przestrzeń przez bramę, która otworzyła się w boku Syna na krzyżu. Ta przestrzeń jest prawdziwym miejscem zamieszkania dla serca człowieka, nieustannie spragnionego miłości i zbawienia: przestrzenią absolutnej zażyłości między Chrystusem a Ojcem, gdzie zbawienie rozwija się w otrzymywanej miłości. W ziemskich dziejach drzewo krzyża jest bramą wejściową do zażyłości, w której zbawienie jest ofiarowane jako miłość Ojca i Syna. To miłość, która, z głową leżącą na piersi Syna, spoczywa „w łonie Ojca”. W tej zażyłości, którą to tylko Duch może dla człowieka otworzyć, bierze początek poruszenie nowego życia, które będzie kierowało całą historią ludzkości, poprzez oczyszczający próg krzyża. Jest to droga niezbędna, droga nie do pominięcia, bowiem każde sercu musi ocalić się w miłości, którą daje tylko Bóg.

Na podstawie:
J. Ratzinger, Opera Omnia, t. XIV/3, Kazania. Trzecia część tomu

Leave a Reply

%d bloggers like this: